Pennen voor Cre8EastAfrica

Een vriendin van mij is al een tijdje verbonden aan de vrijwilligersorganisatie Cre8EastAfrica. Een stichting die samen met bewoners in Oeganda het leven net een beetje leuker maakt. Ze reist in januari alweer voor de tweede keer in zes maanden naar Gulu.

Het project in Gulu gaat door. Begin januari organiseert Cre8 in samenwerking met haar partnerorganisatie Yaden een Cre8-festival. De zes groepsleiders, van het project in augustus, gaan met hun eigen groep een voorstelling maken.

Afgelopen week was ik pennen aan het verzamelen in huis. Ik heb er echt tientallen, zo niet meer. Negentig procent van deze pennen gebruik ik nooit. Ze liggen daar en het worden er alleen maar meer. Ik heb Carina, mijn vriendin en collega dus gevraagd of ze de pennen kan gebruiken. JA!

Verzamel jij met me mee? Het wordt geen grote inzamelingsactie, maar mocht je mij de komende weken nog zien en je hebt ook zo’n pot met ‘volle pennen’ die je nooit gaat gebruiken, geef je ze dan aan mij? Lege schriften en kladblokken zijn ook welkom.

Namens mij, Carina en de kids en leraren in Gulu alvast heel erg bedankt!

Mijn eigen beste vriend

Bijna voorbij. Hier zit ik dan, bij de zoveelste Warung, met nóg een sapje voor mijn neus. Morgenmiddag begint de reis terug naar huis.

De weken zijn niet ‘voorbij gevlogen’, zoals mensen vaak zeggen als ze weer naar huis moeten. Ik heb van iedere dag, elk moment genoten. Ik heb geleefd in het hier en nu. Ik heb nieuwe plekken ontdekt, plekken overgeslagen, ik heb herinneringen, ervaringen bij elkaar geraapt die niemand me meer afneemt.

Ik ben verder gegaan op de zoektocht die meer dan een jaar geleden begon. Een zoektocht die vast nog niet afgelopen is, maar ik weet wel heel zeker dat ik met beide benen op de grond durf te staan. Grond die niemand ooit nog zomaar onder me vandaan trekt – daar zal heel wat voor nodig zijn.

Duiken, yoga, grote en kleine ontdekkingen, elke dag een nieuwe belevenis of gewoon geen, als dat even zo uitkwam. Dealen met wat komt en niet met wat misschien wel komen gaat. Het komende jaar zal ik jullie vast nog wel eens verrassen met beslissingen, ideeën. Waarschijnlijk verras ik mezelf ook. Want hoe leuk reizen in je eentje ook is, ook deze keer was ik weer een klein beetje verbaasd over hoe goed ik het meestal met mezelf kan vinden

Mola Mola

Net om een hoekje vonden we deze. Een prachtige, maar bizar gekke vis van vier meter hoog met twee grote vinnen achter en veel te kleine vinnen opzij. Meestal zwemmen ze weg, want ze zijn wat verlegen, maar deze vond het wel best.

Goden en demonen

Ik ken geen eiland waar de mensen zo op het binnenland gericht zijn. Vaak leven eilanders met de zee, niet met de bergen. Op Bali wel. In de bergen wonen de goden, in de zee de demonen en de doden.

Een nieuwe kijk op de geschiedenis

Hij begon er zelf over, het kolonialisme in zijn land. De gids die ik vandaag bij me had was spraakzaam, gezellig en kon verschrikkelijk goed Engels. Hij is pas 27 jaar, maar hij wist veel, had veel vragen aan mij over Europa en had ook wel een goede opleiding denk ik.

Een machine, een mannetje

Twee parkeerwachters in Lovina

De hele dag stelt de man vragen over Nederland. De meeste gaan me makkelijk af. Hoeveel inwoners heeft Nederland, hoeveel zijn er werkloos, wat doe jij, waar woon je, heb je huisdieren, zijn de Europeanen in december twee maanden vrij of in juli? Het wordt pas echt ingewikkeld als het over auto’s gaat. Of eigenlijk over parkeren.

Hij vraagt mij of we ook geld moeten betalen in Nederland als we willen parkeren. Ik leg hem uit dat we daar machines voor hebben. Vijf minuten zegt hij niets. Hij probeert het nog eens, die mannetjes, dat zijn machines? Ja, je voert je kenteken in, betaalt voor de tijd die je wilt staan, je pakt het bonnetje, legt het achter je raam en dan komt er iemand met een scanner controleren of je wel betaald hebt.

Van toerist naar reiziger

De Balinezen zijn vriendelijk volk. Ik kan niet anders zeggen. Ze zijn aardig, vreselijk geduldig, zelfs in het verkeer, doen alles op hun dooie gemakkie, zonder dat ze daar langzaam van worden.

Natuurlijk willen ze vanalles aan me verkopen. Maar daar ben ik ook reiziger voor, toerist eigenlijk. Één keer nee volstaat alleen wel, in tegenstelling tot wat ik vaak meemaak als ik reis. Heerlijk.

Volgens mij is de grondslag van deze levensstijl het Hindoeisme. Het zijn een beetje de retrievers van de wereld, ze doen graag goed, aardig en behulpzaam, omdat ze weten dat je dan aardig tegen hen bent. En het levert hen een betere plek op in een volgend leven. Tenminste, dat was de verklaring van de duikgids op de boot, zelf ook Hindoe.

Hier in Lovina moest ik vanmiddag even wennen. Na vier keer de verkeerde kant op te zijn gestuurd, bedacht ik me dat deze mensen misschien wel veel minder Engels verstaan dan ik tot nu toe gewend was. En om aardig te zijn geen ‘nee, ik weet niet’ durven te zeggen. Iets wat ik ook ken uit Thailand, Cambodja, Vietnam en veel Afrikaanse landen. Tijd om me aan te passen.

Nu vraag ik dus de weg in het Bahasa Indonesia: bagaimana saya sampai ke…? Of vraag ik eerst maar in mijn steenkolen-Indonesisch of ze ‘bahasa Inggris’ spreken. En zo word ik langzaam van toerist weer reiziger… geen dag te vroeg!